Η καλλιέργεια του μυαλού και της καρδιάς είναι καθημερινή ευθύνη που μονάχα ανηφορίζει.
Ως ύψιστο αγαθό έχει σκαλοπάτια, άλλοτε μικρά, άλλοτε πικρά κι άλλοτε απότομα.
Σμιλεύεται η πνευματικότητα στη συγχρονία και στη διαχρονία του βίου…
…δια βίου.
Και βρίσκεται στα ψιλά γράμματα του καθενός! Όλοι έχουμε… άλλος τα διαβάζει, άλλος τα αγνοεί, άλλος δεν τα βρίσκει όσο κι αν τα ψάχνει…
Υπάρχουν μόνο κάποιοι που τα υπηρετούν.
Αυτούς ν’ ακολουθείς, απ’ αυτούς να εμπνέεσαι.
Θα τους καταλάβεις, δεν θεωρούν ότι είναι κάποιοι… μα μόνο τα υπηρετούν δοσμένοι στη μεγαλοσύνη τους.
Σύμμαχος στον δρόμο αυτόν η διάκριση για καθετί, σαν μια μουσική που ξεχωρίζει για την γλύκα και το μέτρο της, χωρίς να υποφέρεις το άκουσμά της.
Όσο νομίζεις πως έφτασες, θα δεις ανηφορίζοντας πως άλλο τόσο ανοίγει η διαδρομή, διευρύνοντας την οπτική και τη λαχτάρα για μάθηση…
…δημιουργώντας ερωτήματα και απαντήσεις,
…δομώντας κάθε αντικείμενο και υποκείμενό του.
Η παιδεία ως ορίζοντας και η μόρφωση ως το πιο πολύτιμο στολίδι της, εκκινώντας από τον πρώτο σου ανθό, οδηγούν σε ανοιχτότητα που όμοιά της σπανίζει.
Τούτα να συνταιριάζουν με την καλλιέργεια της ψυχής, ως ανθρώπινη συμπεριφορά για απάντηση σε κάθε κακόηχη φωνασκία.
Να μην φαίνεσαι, να είσαι.
Κι όταν είσαι, φαίνεται κυρίως από τους άλλους…κυρίως από τη συστολή σου.
