Ο καθηγητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, Ιωάννης Ιωαννίδης, μιλά στον Σπύρο Χαριτάτο χωρίς περιστροφές για τη βαθιά κρίση που βιώνει η ελληνική κοινωνία, το δημογραφικό πρόβλημα, τη διαφθορά, τη Δικαιοσύνη, την Παιδεία, τη δημόσια Υγεία, την επιστήμη και τις προκλήσεις της σύγχρονης τεχνολογίας. Με αιχμηρές τοποθετήσεις, περιγράφει μια χώρα που, όπως υποστηρίζει, παλεύει να επιβιώσει, ενώ οι περισσότεροι Έλληνες ζουν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, με αβεβαιότητα για το αύριο.
Η Ελλάδα σε βαθιά κρίση – Το δημογραφικό και η «αυτοεξαφάνιση» της χώρας
Ο Ιωάννης Ιωαννίδης εκτιμά ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση και αγωνίζεται να επιβιώσει. Οι περισσότεροι Έλληνες ζουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες, χωρίς να γνωρίζουν τι τους επιφυλάσσει το αύριο. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στο δημογραφικό πρόβλημα, επισημαίνοντας ότι ο συνδυασμός των μειωμένων γεννήσεων και των πολλών θανάτων έχει φέρει τη χώρα με την πλάτη στον τοίχο.
Όπως τονίζει, αν συνεχιστεί η μείωση των γεννήσεων, το 2027 η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που θα έχει διπλάσιους θανάτους από γεννήσεις. Κάνει λόγο για μια συνθήκη «αυτοεξαφανισμού» και υπογραμμίζει ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν απλό πολίτη να ανατρέψει την κατάσταση.
Κατά την άποψή του, η ευθύνη για το δημογραφικό ανήκει σε όσους έχουν την εξουσία, την οποία, όπως υποστηρίζει, πολλές φορές έχουν χρησιμοποιήσει εναντίον των συμφερόντων της Ελλάδας. Παράλληλα, θεωρεί ότι οι κυβερνήσεις έχουν αντιμετωπίσει το ζήτημα ως πεδίο φτηνής προπαγάνδας, ενώ χαρακτηρίζει τα επιδόματα για την αντιμετώπισή του ως «ασπιρίνη για την ίαση του καρκίνου».
Η επίλυση του δημογραφικού, σύμφωνα με τον ίδιο, προϋποθέτει μια χώρα που έχει όραμα και είναι βιώσιμη. Αναφερόμενος στις συνθήκες διαβίωσης, σημειώνει ότι, σύμφωνα με έρευνα, η Αθήνα βρίσκεται πρακτικά στις τελευταίες θέσεις, ενώ χαρακτηρίζει «τραγική κωμωδία» αυτό που βιώνουμε στην Ελλάδα, καθώς, όπως υποστηρίζει, ουσιαστικά αναιρεί το μέλλον της χώρας.
Διαφθορά, εξουσία και Δικαιοσύνη
Ιδιαίτερα αιχμηρός είναι ο Ιωάννης Ιωαννίδης απέναντι στο ζήτημα της διαφθοράς. Τη χαρακτηρίζει εμφανέστατη, βαθύτατη και άμεσα συνδεδεμένη με την κυβέρνηση, ενώ υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί ένα «κράτος μέσα στο κράτος», ισχυρότερο ακόμη και από το ίδιο το κράτος.
Όπως αναφέρει, έχει διαμορφωθεί μια σαφής αντίληψη ότι όσοι κυβερνούν είναι βαθύτατα διεφθαρμένοι. Παράλληλα, εκτιμά ότι τα σκάνδαλα που δημοσιοποιούνται αποτελούν ένα πολύ μικρό ποσοστό όσων πραγματικά συμβαίνουν.
Για τη Δικαιοσύνη, υποστηρίζει ότι έχει παραχαραχθεί, έχει καθυποταχθεί στην κυβερνητική εξουσία και έχει γίνει περίγελος. Όπως σημειώνει, όσοι επωφελούνται από τον παραγκωνισμό της γελούν με όλα τα σκάνδαλα που έχουν προκύψει. Ο ίδιος αποκαλύπτει, μάλιστα, ότι στο παρελθόν τον έχουν κατηγορήσει ως «ανθέλληνα».
Στο ίδιο πλαίσιο, κάνει λόγο για «αχρηστοκρατία», υποστηρίζοντας ότι ένα σμήνος από άχρηστους κηφήνες έχει καταλάβει θέσεις εξουσίας σε όλους τους τομείς. Επισημαίνει, επίσης, ότι στα ζητήματα της Υγείας, της Παιδείας και του κράτους δικαίου η Ελλάδα καταλαμβάνει συνεχώς τις τελευταίες θέσεις στις διεθνείς κατατάξεις.
Παιδεία και πανεπιστήμια: «Το να είσαι καθηγητής σε δημόσιο πανεπιστήμιο είναι πλέον πράξη αυταπάρνησης»
Ο Ιωάννης Ιωαννίδης ασκεί έντονη κριτική στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η εκπαίδευση στην Ελλάδα. Όπως υποστηρίζει, η Τουρκία έχει ξεπεράσει τη χώρα μας στα ζητήματα της εκπαίδευσης, ενώ οι κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρονται ουσιαστικά για την Παιδεία. Αντί να εστιάζουν στα προβλήματα, βλέπουν τα αποτελέσματα των διεθνών κατατάξεων και τα παρουσιάζουν με θριαμβολογίες.
Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίζεται απέναντι στη στάση της κυβέρνησης προς τα δημόσια πανεπιστήμια. Όπως αναφέρει, η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται να τα υποστηρίξει, την ώρα που υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να διδάξουν σε αυτά με μηδαμινή επιχορήγηση. Χαρακτηρίζει, μάλιστα, το να είσαι καθηγητής σε δημόσιο πανεπιστήμιο στην Ελλάδα μια πράξη αυταπάρνησης.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα ξοδεύει χρήματα σε άχρηστα πράγματα, προκειμένου να συντηρήσει το σύστημα διαπλοκής, και σημειώνει χαρακτηριστικά ότι το εθνικό «παραταμείο» είναι πολύ μεγαλύτερο από το εθνικό ταμείο.
Αναφερόμενος στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, χαρακτηρίζει την κατάσταση όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα άλλη μία απάτη. Ωστόσο, διευκρινίζει ότι είναι υπέρ οποιουδήποτε θεσμού μπορεί να προσφέρει Παιδεία και να δώσει ευκαιρίες, ενώ δεν είναι κάθετα αντίθετος στην ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα.
Η κριτική του αφορά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο έχουν λειτουργήσει οι συγκεκριμένοι θεσμοί στην Ελλάδα. Όπως υποστηρίζει, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που έχουν έρθει στη χώρα διαθέτουν χαμηλού επιπέδου υποδομές και λειτουργούν κυρίως ως «αποθήκη» για φοιτητές που δεν κατάφεραν να εισαχθούν σε δημόσια πανεπιστήμια.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Παιδεία στην Ελλάδα δεν είναι δωρεάν στην πράξη, καθώς οι γονείς γνωρίζουν ότι, αν θέλουν το παιδί τους να έχει κάποια ευκαιρία, πρέπει να καταφύγουν στην κοστοβόρα «συμπληρωματική» εκπαίδευση. Έχει, μάλιστα, θεωρηθεί αδιανόητο να μην έχει κάποιος πάει φροντιστήριο.
Την ίδια στιγμή, σημειώνει ότι όσοι βρίσκονται στην κορυφή της εξουσίας στέλνουν τα παιδιά τους στα καλύτερα σχολεία και πανεπιστήμια, ακόμη κι αν δεν το αξίζουν. Όπως επισημαίνει, το πλήθος τείνει να θεωρεί κάποιον ανώτερο επειδή έχει φοιτήσει σε ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο, ακόμη κι αν, στην πραγματικότητα, μπορεί να είναι ένα μηδενικό.
Ο Ιωάννης Ιωαννίδης αναφέρεται και στην αξιοπιστία των πανεπιστημιακών αξιολογήσεων, υπογραμμίζοντας ότι υπάρχουν πολλές που δεν είναι έγκυρες. Όπως εξηγεί, μπορεί κανείς να διορθώνει τους αριθμούς, αλλά να μην διορθώνει την ουσία. Με την τεχνητή νοημοσύνη, μάλιστα, υπάρχει πλέον η δυνατότητα παραγωγής εκατομμυρίων εργασιών που είναι ασήμαντες ή ακόμη και ψευδείς.
Παράλληλα, επισημαίνει ότι υπάρχουν διάφοροι τρόποι να «ξεγελαστούν» οι αξιολογήσεις, με αποτέλεσμα, όπως λέει χαρακτηριστικά, να κλαίει κανείς όταν βλέπει τις αξιολογήσεις των πανεπιστημίων της χώρας του.
Πανδημία, επιστήμη και τεχνητή νοημοσύνη
Αναφερόμενος στην πανδημία, ο Ιωάννης Ιωαννίδης υπογραμμίζει ότι μας έδειξε πως πρέπει να σεβόμαστε την επιστήμη, λαμβάνοντας υπόψη και τα όρια της βεβαιότητάς της, και ότι δεν πρέπει να χειραγωγείται από την πολιτική.
Όπως σημειώνει, η επιστήμη κατάφερε να δώσει γρήγορα απαντήσεις, αλλά εξίσου γρήγορα καπελώθηκε και χειραγωγήθηκε από ανθρώπους που είχαν συμφέροντα. Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνει ότι η στέρηση της διά ζώσης εκπαίδευσης από τα παιδιά μεταφράζεται τελικά σε απώλεια πολλών ετών ζωής.
Για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θέτει το ζήτημα του εθισμού, τον οποίο χαρακτηρίζει σοβαρό πρόβλημα. Αναφέρει ότι ο ίδιος δεν χρησιμοποιεί μέσα κοινωνικής δικτύωσης από συνειδητή επιλογή, ενώ εκφράζει επιφυλάξεις για το κατά πόσο μια απαγόρευση της χρήσης τους από παιδιά κάτω των 15 ετών θα μπορούσε να περιορίσει το φαινόμενο ή, αντίθετα, να το επιδεινώσει.
Όπως τονίζει, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν μια τέτοια απαγόρευση θα μειώσει τον εθισμό ή θα τον χειροτερεύσει. Παράλληλα, προειδοποιεί ότι μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου όλοι θα πρέπει να «φακελωθούν», με τρόπο αποτελεσματικότερο από εκείνον οποιασδήποτε δικτατορίας.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ιδιωτικές εταιρείες θα μπορούσαν να γνωρίζουν περισσότερα για κάθε άνθρωπο από όσα γνωρίζει ο ίδιος για τον εαυτό του. Με βάση τις τεχνολογικές γνώσεις που διαθέτουμε σήμερα, εκτιμά ότι η πιθανή βλάβη από την απαγόρευση είναι πολύ μεγαλύτερη.
Επιπλέον, υποστηρίζει ότι, σε μια χώρα η οποία τα τελευταία πέντε χρόνια έχει καταγράψει τη μεγαλύτερη πτώση σε επίπεδο δημοκρατίας, η προσθήκη ελέγχου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συνιστά την απόλυτη απολυταρχία. Όπως προειδοποιεί, με μια «ζελατινή πραγματικότητας» που παρουσιάζει την εικόνα ότι «είμαστε μια χαρά», η Ελλάδα μπαίνει σε τροχιά Βόρειας Κορέας.
Η κρίση εμπιστοσύνης στην ιατρική και η κατάσταση της δημόσιας Υγείας
Ο Ιωάννης Ιωαννίδης εκφράζει την ανησυχία του για την απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στην ιατρική, ακόμη και σε ό,τι αφορά αποτελεσματικές παρεμβάσεις. Όπως υποστηρίζει, η επιστήμη της ιατρικής έχει διαπλακεί με κυβερνητικά συμφέροντα, με αποτέλεσμα πολλοί πολίτες να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους.
Παράλληλα, τονίζει ότι η κοινωνία στην οποία θεωρείται επιτυχία να ζεις εσύ και να πεθαίνει ο άλλος είναι μια «ζούγκλα». Ως γιατρός, όπως αναφέρει, ενδιαφέρεται να βελτιώσει τη ζωή όλων των ανθρώπων, είτε συμφωνούν μαζί του είτε όχι.
Για τα εμβόλια, διευκρινίζει ότι αποτελούν μια ιδιαίτερα χρήσιμη τεχνολογία, επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι αυτό δεν σημαίνει πως κάθε νέο εμβόλιο είναι απαραίτητα ένα εμβόλιο που θα σώσει εκατομμύρια ζωές.
Ιδιαίτερα σκληρή είναι η κριτική του για τις συνθήκες που επικρατούν στα νοσοκομεία της χώρας. Όπως αναφέρει, οι συνθήκες για τους ασθενείς, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές είναι εξουθενωτικές. Η δημόσια Υγεία, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει πληγεί και συνεχίζει να κακοποιείται από τις κυβερνήσεις.
Οι γιατροί και οι νοσηλευτές που έχουν παραμείνει στο σύστημα εργάζονται κάτω από ηρωικές συνθήκες, ενώ πολλοί από αυτούς «καίγονται». Ο ίδιος υποστηρίζει ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό στη δημόσια Υγεία, το οποίο έχει προκληθεί από τους εξουσιαστές, με σκοπό να εξυπηρετηθούν ιδιωτικά συμφέροντα.
Αναφερόμενος στην ιδιωτική Υγεία, αναγνωρίζει ότι υπάρχουν αξιόλογοι γιατροί, αλλά εκτιμά ότι σε μεγάλο βαθμό επικρατεί ένα καθεστώς «ζούγκλας», όπου ο βασικός σκοπός είναι το πώς θα μπορέσει κανείς να αποκομίσει περισσότερα.
Όπως σημειώνει, δεν μπορεί να κατηγορήσει έναν νέο γιατρό που έρχεται αντιμέτωπος με το χάος της ιδιωτικής Υγείας στην Ελλάδα. Πολλοί νέοι γιατροί, όπως αναφέρει, μόλις διαπιστώσουν την πραγματικότητα, επιλέγουν να φύγουν στο εξωτερικό.
Λαϊκισμός, παραπληροφόρηση και πολιτική ανεξαρτησία
Ο Ιωάννης Ιωαννίδης αναφέρεται και στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται ο όρος «λαϊκιστής». Όπως υποστηρίζει, λαϊκιστής είναι εκείνος που αντιπαθούμε και του οποίου θέλουμε να καταργήσουμε την αξιοπιστία.
Κατά την άποψή του, ο απλός πολίτης πρέπει να κρίνει αν κάποιος που χοροπηδάει και φωνάζει συνθήματα είναι τελικά λαϊκιστής. Θέτει, επίσης, το ερώτημα αν αποτελεί λαϊκισμό το να αναδεικνύει κανείς την απόλυτη αποτελμάτωση της ελληνικής κοινωνίας. Όπως δηλώνει χαρακτηριστικά, αν κάποιος τον αποκαλέσει λαϊκιστή, το εκλαμβάνει ως παράσημο.
Παράλληλα, επισημαίνει ότι κάθε πολίτης έχει επηρεαστεί από την καταιγίδα παραπληροφόρησης και τη δημοσιογραφική συσκότιση. Ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι δεν ανήκει σε κάποιο κόμμα και δεν έχει κομματικές βλέψεις.
Ως πολίτης, ωστόσο, θεωρεί υποχρέωσή του να δηλώσει ότι η χώρα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Κλείνοντας, προειδοποιεί ότι η ψήφος σε ένα καθεστώς μαζικής παραπληροφόρησης μπορεί να αποτελέσει άλλη μία βαθιά μαχαιριά στο σώμα της Ελλάδας.
