Η αλήθεια δεν αγαπά πάντοτε τον ήχο των λεγομένων.
Μελέτα όσα ακούς…πότε τα κρατάς ή τ’ αφήνεις, πότε τα πιάνεις ή τα προσπερνάς, όταν ξεστομίζονται.
Η αλήθεια είναι πράγμα ακριβό…μελέτα από τον τρόπο ζωής την αλήθεια των λεγομένων, χωρίς να κρίνεις, μα κατανοώντας..
Όπως ζεις, αντανακλά ο λόγος σου και κάθε πρόθεση ή προσπάθεια..
..βήμα-βήμα, φορά τη φορά.
Ν’ ασκείσαι…ως ανάγκη βαθύτερη των δύο: του νου και του σώματος, για να δυναμώνουν και να βοηθούν όποιους… κάποιους…όλους.
Κάθε σώμα και νους ενδυναμώνονται με την άσκηση, όχι πρωτίστως με τροφή.
Είναι αγώνας,
ανυποχώρητος
ασυναγώνιστος
ατελεύτητος… με ανηφόρα σχεδόν αόρατη για τους πολλούς, ώσπου σ’ ένα σημείο της, μία ημέρα, ορατά από όλους φανερώνονται η δύναμη, χωρίς ανάγκη επίδειξης, η βεβαιότητα, χωρίς περιττά λόγια και το θάρρος της γυμνής αλήθειας.
…μέχρι να ξανακινήσεις ανεβαίνοντας, βοηθώντας κάποιους…όλους…όποιους…, ώσπου εγγράφεται αργά ένας άλλος τρόπος για να είσαι, για όλα τα ανεκλάλητα που με προσωπικό κόπο ασκούνται και που φανερώνονται ως δύναμη την πιο κατάλληλη στιγμή..
με συνείδηση ήσυχη, με σιωπή και μ’ επίγνωση.
γράφει η Λένα Τόττα
