Δύο νέοι άνθρωποι με καταγωγή από την Κρητη που έχασαν άδικα τη ζωή τους. Ο Αντώνης Καρυώτης έχασε τη ζωή του στο λιμάνι του Πειραιά, όταν απωθήθηκε βίαια από τον καταπέλτη πλοίου και κατέληξε στη θάλασσα.
Η Εμμανουέλα Καριωτάκη, παρασύρθηκε από όχημα που κινούνταν με υπερβολική ταχύτητα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και αφου τη χτύπησε 2 φορές την εγκατέλειψε αβοήθητη στην άσφαλτο. Δύο διαφορετικές υποθέσεις, με κοινό παρονομαστή την ανθρώπινη αδιαφορία και την τραγική απώλεια.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα κοινό !
Στα σημεία όπου χάθηκαν ο Αντώνης και η Εμμανουέλα δημιουργήθηκαν δύο μικρά μνημεία. Όχι από κάποιον φορέα ή την Πολιτεία, αλλά από ανθρώπους που θέλησαν να αφήσουν ένα λουλούδι, ένα κερί, μια φωτογραφία. Μια πράξη μνήμης και σεβασμού.
Στην Πύλη Ε3 του λιμανιού του Πειραιά, εκεί όπου δολοφονήθηκε ο Αντώνης, το μνημείο βανδαλίστηκε δεκατέσσερις φορές. Και την δεκατηπέμπτη φορά δεν αρκέστηκαν να το καταστρέψουν. Το εξαφάνισαν εντελώς.
Το ίδιο συνέβη και στην Καμάρα της Θεσσαλονίκης, στο σημείο όπου σκοτώθηκε η Εμμανουέλα Καριωτακη Το μικρό μνημείο που είχε δημιουργηθεί εκει εξαφανίστηκε και αυτό.
Απο ποιον;;; Γιατι;;;
Τι είναι αυτό που ενοχλεί τόσο πολύ; Ένα λουλούδι; Ένα κερί; Μια φωτογραφία; Ή μήπως η ίδια η μνήμη; Γιατί κάποιοι νιώθουν την ανάγκη να σβήσουν ακόμη και τα ίχνη που αφήνει πίσω της μια άδικα χαμένη ζωή;
Η μνήμη, όμως, δεν σβήνει. Δεν βρίσκεται στα λουλούδια ούτε στα κεριά. Βρίσκεται στις καρδιές των ανθρώπων. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, κανείς δεν μπορεί να εξαφανίσει ούτε τον Αντώνη ούτε την Εμμανουέλα.
Η μνήμη δεν βανδαλίζεται. Η μνήμη δεν εξαφανίζεται. Η μνήμη νικά τον χρόνο και όσους προσπαθούν να τη σβήσουν.
