Κάθε εποχή έχει τη δική της μεγάλη πολιτική κρίση. Άλλοτε ήταν η κρίση της νομιμοποίησης. Άλλοτε η κρίση της αντιπροσώπευσης. Άλλοτε η κρίση των θεσμών. Ίσως όμως η βαθύτερη κρίση της δικής μας εποχής να είναι διαφορετική. Ίσως να είναι η κρίση της προσδοκίας. Οι δημοκρατίες στηρίζονται σε μια σιωπηρή συμφωνία μεταξύ πολιτών και πολιτικής εξουσίας. Οι πολίτες αποδέχονται τις ατέλειες του παρόντος επειδή πιστεύουν ότι το μέλλον μπορεί να είναι καλύτερο. Η πολιτική, με άλλα λόγια, δεν κυβερνά μόνο το σήμερα. Διαχειρίζεται κυρίως τις ελπίδες για το αύριο. Όταν αυτή η προσδοκία εξασθενεί, αρχίζει να αποδυναμώνεται και η ίδια η πολιτική.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ένα παράδοξο. Ποτέ άλλοτε οι κοινωνίες δεν διέθεταν τόσο μεγάλη πρόσβαση στη γνώση, στην τεχνολογία και στις δυνατότητες προόδου. Και όμως, ποτέ άλλοτε δεν κυριαρχούσε τόσο έντονα η αίσθηση της αβεβαιότητας. Οι άνθρωποι βλέπουν τον κόσμο να αλλάζει ταχύτερα από την ικανότητά τους να τον κατανοήσουν. Η τεχνητή νοημοσύνη μετασχηματίζει την εργασία. Οι γεωπολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται. Η οικονομία γίνεται ολοένα πιο περίπλοκη. Η πληροφορία πολλαπλασιάζεται καθημερινά.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το μέλλον παύει να μοιάζει με υπόσχεση και αρχίζει να μοιάζει με απειλή. Και όταν οι κοινωνίες φοβούνται το μέλλον, αρχίζουν να χάνουν την υπομονή τους με το παρόν. Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί η πολιτική φθορά εμφανίζεται πλέον τόσο γρήγορα. Δεν πρόκειται μόνο για αποτυχία προσώπων ή κυβερνήσεων. Πρόκειται για δυσκολία των ηγεσιών να προσφέρουν ένα πειστικό αφήγημα για το αύριο. Διότι οι κοινωνίες συγχωρούν πολλά όταν πιστεύουν ότι κινούνται προς μια καλύτερη κατεύθυνση. Αντιθέτως, γίνονται αμείλικτες όταν αισθάνονται ότι κανείς δεν γνωρίζει πού πηγαίνουν.
