Η αντίσταση δεν είναι κραυγή,
είναι το βλέμμα που δεν αποστρέφεται,
είναι η σιωπή για κάθε κραυγή
και η νόηση για καθετί ανόσιο.
Υπάρχει μια δύναμη πιο σταθερή απ’ όλες…είναι η επιμονή της καλοσύνης, που δεν προσποιείται. Ανθίζει σ’ έναν δικό της ρυθμό, όπως συμβαίνει με όλα τα όμορφα στην απλότητά τους.
Ο χρόνος την φανερώνει αποκαλύπτοντας, μέρα με τη μέρα, την ουσία, αλλά και την κενότητα κάθε ανθρώπου.
…και είναι ακριβώς η καλοσύνη, που δεν έχει μεγέθη, μα μόνο ένα καλούπι κι έναν τρόπο, όλα τα χρόνια και όλες τις στιγμές…
…και είναι ακριβώς αυτή η ειδοποιός διαφορά της από καθετί κακό, που έχει διάφορα μεγέθη, κάμποσα καλούπια και τρόπους υπεράριθμους, όλα τα χρόνια και όλες τις στιγμές…
Αυτό που πλαταίνει και ομορφαίνει είναι η επιλογή.
Κάθε φορά, η επιλογή και η γνώση!
Ερήμην τίποτα!
Ο χρόνος μαλακώνει την δυσκολία του καλού και τραχαίνει την ευκολία του κακού…γι’ αυτό στο τέλος όλα, σχεδόν μαγικά, ισορροπούν.
Μόνο αυτό μπορεί να σώσει από τον εγωισμό, την έπαρση και την αερολογία, μέσα στην πιο σαθρή μορφή της, που ντύνεται η κοινωνία, σαν μια σπασμένη μπαλαρίνα ή έναν σακατεμένο χορευτή…που οφείλουν να συνεχίσουν!
Για κάθε ένα κακό, δυο καλά και για χίλιες θεωρίες, μόνο μια πράξη…
Για καθετί διεφθαρμένο, όλα τα άθικτα υπερέχουν, αναγνωρίζοντάς τα ο χρόνος.
Η αντίσταση είναι η χαρά και η σιωπή,
είναι το βλέμμα που αποδέχεται,
είναι το δίκαιο σε κάθε άδικο,
ως καλός οιωνός, για όσους τον ποθούν, μα κυρίως για όσους μπορούν να τον αντιληφθούν, συγχρονικά και διαχρονικά.
